
یكی از مشكلات برای این طرح ریز شهابسنگهای پر شتاب هستند كه در میان فضای بین سیاره ای حركت می كنند و ممكن است باعث پاره شدن رشته های فلزی شوند . دانشمندان با استفاده از چهار رشته سیم قسمتهای این بادبان را به هم بافتند. بدین شكل كه دو رشته موازی با فاصله چند سانتیمتر ازهم با استفاده از دو رشته دیگر كه بصورت ضربدری بین آنها عبور می كند به یكدیگر متصل و بافته شدند. جان هونین می گوید كه گروه وی یك نمونه از این سازه را در آزمایشگاه ساخته است. وی با استفاده از جوشكاری فراصوتی این تارهای عنكبوتی را به هم متصل كرد. نوارهای دست دوز این بادبان فقط سی سانتیمتر طول دارند كه قدم بعدی تولید ماشینی این بخش از بادبان است.
وی می گوید برای یك ماموریت آزمایشی به ده كیلومتر از این نواز نیاز است كه نمی توان آن را دست دوز كرد.برای انجام یك ماموریت آزمایشی كه مطمئن شد آیا این روش عملی است یا خیر به هشت نوار حدودا یك كیلومتری نیاز است تا یك سفینه كوچك حامل یك شتاب سنج را به دنبال خود بكشد. به دلیل اینكه باد خورشیدی رقیق است ، این بادبانهای خورشیدی غول آسا فقط یك نیروی نسبتا ملایم را احساس می كنند. اما طی یك سال برای پیش رانش یك بار 200 كیلوئی تا سرعت سی كیلومتر در ثانیه كافی خواهد بود. این سامانه هزینه و تجهیزات لازم برای پیش رانش را كاهش خواهد داد و سوخت آن (بادهای خورشیدی) هیچ وقت به اتمام نمی رسد.
منبع : parssky.com







